Wczesnobarokowa bazylika z lat 1618-1628 w obronnych murach, słynna z XVII-wiecznych organów, na których mogą grać trzej organiści naraz.
Bernardyni przybyli do Leżajska w 1608 roku, na miejsce, gdzie według tradycji ukazała się Matka Boża ze św. Józefem. Obecny kościół wzniesiono w latach 1618-1628 z fundacji Łukasza Opalińskiego i jego żony Anny z Pileckich. Ma 60 metrów długości i 28 metrów wysokości; w 1675 roku otoczono go wysokim murem z basztami, bo zakon bał się najazdów tatarskich.
Największym skarbem są organy. Budowę zaczął w 1680 roku Stanisław Studziński z Przeworska, a dokończył Jan Głowiński z Krakowa w latach 1686-1693. Główny instrument ma 40 głosów i 15 metrów wysokości, a razem z dwoma organami w nawach bocznych tworzy zespół, na którym może grać trzech organistów jednocześnie.
Kościół jest bazyliką mniejszą od 1928 roku, sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia i od 2005 roku Pomnikiem Historii. W klasztorze mieści się nowicjat zakonu, a w lesie klasztornym założono w latach 1977-1983 Kalwarię Leżajską.
Zdjęcia: fot. Marcin Konsek, CC BY-SA 4.0; fot. Marcin Konsek, CC BY-SA 4.0.
