Rezydencja Lubomirskich i Potockich z zachowanymi wnętrzami od XVII do XX wieku, teatrem dworskim i biblioteką; muzeum od 1944 roku.
Obecna bryła powstała w latach 1629-1641 dla wojewody Stanisława Lubomirskiego, według planu Macieja Trapoli: pałac w typie palazzo in fortezza, otoczony bastionami na planie gwiazdy i fosą. Twierdza nie dała się zdobyć ani Szwedom w 1655 roku, ani wojskom Rakoczego dwa lata później. Starszy był tylko fragment założenia, wieża obronna Pileckich i podkowiasty zamek Stadnickich.
Charakter wnętrz w dużej mierze nadała księżna marszałkowa Izabela Lubomirska, która po 1783 roku zamieniła wały w ogrody i sprowadziła do Łańcuta m.in. Vincenza Brennę, Szymona Bogumiła Zuga i Chrystiana Piotra Aignera. Z tego czasu pochodzą Sala Kolumnowa, Galeria Rzeźb, Apartament Chiński oraz, z około 1800 roku, Sala Balowa i Wielka Jadalnia. Teatr dworski w pawilonie przy skrzydle zachodnim jest jednym z dwóch zachowanych w Polsce teatrów pałacowych.
Potoccy, właściciele od 1816 roku, dodali m.in. neobarokową fasadę, łazienki z wodociągiem i elektrownię (1906) oraz urządzili nowe wnętrza, w tym bibliotekę; zamkowy księgozbiór liczy około 22 tysięcy woluminów. W 1944 roku ostatni ordynat wyjechał, a zamek otwarto jako muzeum. Na zwiedzanie warto zarezerwować co najmniej półtorej godziny; w maju odbywa się tu festiwal muzyczny z tradycją sięgającą 1960 roku.
Zdjęcia: fot. Scotch Mist, CC BY-SA 4.0; fot. Scotch Mist, CC BY-SA 4.0; fot. Scotch Mist, CC BY-SA 4.0; fot. ASkropka, CC BY-SA 4.0.
